Pierre de Coubertin: Baron, który wskrzesił ruch olimpijski.

0

Charles Pierre de Frédy, Baron de Coubertin, urodzony 1 stycznia 1863 roku w Paryżu, to postać, której nazwisko jest nierozerwalnie związane z odrodzeniem idei olimpijskiej. Francuski pedagog i historyk, znany powszechnie jako Pierre de Coubertin, zyskał miano „ojca nowożytnych igrzysk olimpijskich”. Poślubił Marie Rothan w 1895 roku, z którą doczekał się dwojga dzieci. Jego życie, naznaczone głęboką wiarą w moc sportu jako narzędzia wychowania, doprowadziło do powołania Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOL) i organizacji pierwszych nowożytnych igrzysk olimpijskich w 1896 roku.

Pierre de Coubertin, który zmarł 2 września 1937 roku, miał 74 lata. Do końca życia angażował się w promowanie idei olimpizmu, wierząc w jego potencjał do budowania pokoju i porozumienia między narodami.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 74 lata (w chwili śmierci)
• Żona/Mąż: Marie Rothan
• Dzieci: Dwoje
• Zawód: Pedagog, historyk
• Główne osiągnięcie: Wskrzeszenie nowożytnych igrzysk olimpijskich

Kim był Pierre de Coubertin? Podstawowe informacje biograficzne

Charles Pierre de Frédy, Baron de Coubertin, urodzony 1 stycznia 1863 roku w Paryżu, to francuski pedagog i historyk, którego nazwisko jest synonimem odrodzenia idei olimpijskiej. Powszechnie uznawany za „ojca nowożytnych igrzysk olimpijskich”, poświęcił życie promowaniu sportu jako narzędzia wychowania i budowania międzynarodowego porozumienia. Postać Barona de Coubertin wywarła niezatarty wpływ na kształt współczesnego sportu i kultury fizycznej.

Pierre de Coubertin zmarł 2 września 1937 roku w Genewie, w Szwajcarii, w wieku 74 lat. Jego ciało zostało pochowane na cmentarzu Bois-de-Vaux w Lozannie. Unikalnym świadectwem jego zaangażowania w filozofię olimpizmu jest jego głos, zarejestrowany w 1935 roku w Genewie. Edukację prawniczą i z zakresu spraw publicznych zdobył w renomowanym Instytucie Studiów Politycznych w Paryżu (Sciences Po), gdzie zaczęły kształtować się jego idee dotyczące wskrzeszenia igrzysk olimpijskich.

Rodzina i życie prywatne Pierre’a de Coubertin

Rodzice i pochodzenie

Pierre de Coubertin pochodził z arystokratycznej rodziny francuskiej, będąc czwartym dzieckiem Charlesa Louisa de Frédy, Barona de Coubertin, i Marie-Marcelle Gigault de Crisenoy. Jego ojciec, uznany artysta malarz i zagorzały rojalista, kształtował środowisko domowe rodziny, której korzenie sięgały XV wieku. Pierwszy tytuł szlachecki został nadany przodkowi Pierre’a przez króla Ludwika XI w 1477 roku, co podkreśla długą i znaczącą tradycję rodową.

Relacje z rodzicami i edukacja jezuicka

W swoich wspomnieniach, w tym w pół-fikcyjnej autobiografii „Le Roman d’un rallié”, Coubertin opisywał swoje dzieciństwo i okres dorastania jako naznaczone pewnym napięciem w relacjach z rodzicami. Pomimo tych wyzwań, zapewnili mu oni staranne wykształcenie. Od października 1874 roku uczęszczał do nowej jezuickiej szkoły Externat de la rue de Vienne, gdzie wyróżniał się jako zdolny uczeń, należąc do elitarnej akademii szkolnej.

Małżeństwo i dzieci

W 1895 roku Pierre de Coubertin poślubił Marie Rothan, z którą doczekał się dwojga dzieci. Choć szczegóły dotyczące jego życia rodzinnego nie są obszernie dokumentowane, małżeństwo i rodzina stanowiły ważny element jego osobistego życia, równoległy do jego publicznej działalności na rzecz sportu i idei olimpijskiej.

Sport i filozofia edukacyjna Pierre’a de Coubertin

Inspiracja brytyjskim systemem wychowania fizycznego

Kluczowym momentem, który ukształtował poglądy Pierre’a de Coubertin na rolę sportu w edukacji, była jego wizyta w Anglii w 1883 roku. Tam zafascynował się systemem wychowania fizycznego stosowanym w Rugby School pod kierownictwem Thomasa Arnolda. Program ten, kładący nacisk na rozwój fizyczny i moralny, stał się dla Coubertin wzorem. Wierzył, że sport jest nieodłącznym elementem wszechstronnego wychowania, przygotowującym jednostkę do życia w społeczeństwie.

Swoje spostrzeżenia z podróży do brytyjskich szkół zawarł w książce „L’Éducation en Angleterre”, opublikowanej w Paryżu w 1888 roku. W tej pracy Thomas Arnold został przedstawiony jako wzór pedagoga, którego metody mogłyby zostać zaadaptowane w innych krajach. Coubertin uważał, że rozwój fizyczny jest niezbędny dla wszechstronnego rozwoju, a sport przygotowuje mężczyzn do wyzwań, w tym do obrony ojczyzny, co było szczególnie aktualne po wojnie francusko-pruskiej.

Koncepcja „potrójnej jedności” i praktyczne podejście do sportu

Pierre de Coubertin idealizował starożytną Grecję i jej gimnazjony, gdzie edukacja fizyczna i intelektualna były ze sobą ściśle powiązane. Proponował on wprowadzenie do szkół koncepcji „potrójnej jedności”: harmonii między młodszym a starszym pokoleniem, między różnymi dyscyplinami naukowymi i sportowymi, a także między pracownikami teoretycznymi a praktycznymi. Sport miał być narzędziem budowania siły, dyscypliny i ducha walki, co stanowiło fundament jego filozofii wychowawczej.

Jako praktyk sportu, Baron de Coubertin angażował się również w jego organizację. 20 marca 1892 roku sędziował finał pierwszych w historii mistrzostw Francji w rugby union, pomiędzy Racing Club de France a Stade Français. To bezpośrednie doświadczenie z rywalizacji sportowej pozwoliło mu lepiej zrozumieć znaczenie zasad fair play i dynamikę zawodów.

Wskrzeszenie Igrzysk Olimpijskich przez Pierre’a de Coubertin

Wpływ Williama Penny’ego Brookesa i narodziny idei

Myśl o wskrzeszeniu igrzysk olimpijskich w nowoczesnej formie była częściowo inspirowana działalnością brytyjskiego lekarza Williama Penny’ego Brookesa, organizatora lokalnych zawodów sportowych w Much Wenlock od 1850 roku. Te inicjatywy pokazały Coubertinowi potencjał sportu do integracji społecznej i promowania zdrowego stylu życia. Przełomowy rok 1889 stanowił moment, w którym idea wskrzeszenia igrzysk jako międzynarodowych zawodów w pełni wykrystalizowała się w umyśle Pierre’a de Coubertin. Przez kolejne pięć lat organizował on spotkania mające na celu realizację tego ambitnego celu.

Kongres w Sorbonie i narodziny ruchu olimpijskiego

Kulminacją tych wysiłków był kongres zorganizowany 23 czerwca 1894 roku na Sorbonie w Paryżu. Podczas tego historycznego spotkania oficjalnie powołano ruch olimpijski, a Pierre de Coubertin został jednym ze współzałożycieli Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOL). Data ta jest uznawana za narodziny współczesnego olimpizmu i otworzyła drogę do organizacji pierwszych nowożytnych igrzysk olimpijskich.

Coubertin objął funkcję drugiego prezesa MKOL w 1896 roku i pełnił ją nieprzerwanie do 28 maja 1925 roku. Jest on również autorem słynnej sentencji, często parafrazowanej, że w życiu ważny jest nie triumf, lecz walka, a istotą nie jest zwycięstwo, lecz dobra rywalizacja („L’important dans la vie ce n’est point le triomphe, mas le combat…”). Ta myśl podkreśla wagę procesu, wysiłku i ducha sportowej rywalizacji ponad sam wynik.

Warto wiedzieć: Idea wskrzeszenia igrzysk olimpijskich zrodziła się u Pierre’a de Coubertin w 1889 roku, a kluczowym wydarzeniem było powołanie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOL) podczas kongresu w Sorbonie 23 czerwca 1894 roku.

Nagrody i osiągnięcia Pierre’a de Coubertin

Złoty medal olimpijski za literaturę

Pierre de Coubertin, oprócz swojej działalności organizacyjnej i filozoficznej, był również utalentowanym pisarzem. W 1912 roku, podczas igrzysk w Sztokholmie, zdobył złoty medal w olimpijskim konkursie sztuki i literatury za swój utwór „Oda do sportu” (Ode to Sport). To unikalne osiągnięcie podkreśla jego wszechstronność i głębokie zaangażowanie w promowanie sportu nie tylko jako aktywności fizycznej, ale także jako inspiracji dla sztuki i kultury.

Honorowe tytuły i upamiętnienie

Po ustąpieniu z funkcji prezesa MKOL w 1925 roku, Pierre de Coubertin otrzymał tytuł Honorowego Prezydenta Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, co było wyrazem uznania dla jego zasług. Jego dziedzictwo jest nadal żywe i upamiętniane na wiele sposobów. Na jego cześć nazwano Medal Pierre’a de Coubertina, przyznawany za wybitną postawę fair play, oraz Pierre de Coubertin World Trophy. Te wyróżnienia podkreślają jego trwały wpływ na etykę w sporcie i propagowanie wartości olimpijskich.

Kontrowersje i poglądy Pierre’a de Coubertin

Złożony stosunek do amatorstwa

Pierre de Coubertin miał złożoną definicję amatorstwa w sporcie. Z jednej strony krytykował wykluczanie klasy robotniczej z zawodów wioślarskich w Anglii, dostrzegając w tym formę nierówności społecznych. Z drugiej strony, uważał, że sportowcy nie powinni otrzymywać stałego wynagrodzenia, co miało na celu zachowanie czystości idei sportu amatorskiego. Ta dwoistość poglądów odzwierciedlała wyzwania związane z kształtowaniem się nowoczesnego sportu w jego czasach.

Początkowy opór wobec Aten jako gospodarza igrzysk

Co ciekawe, Pierre de Coubertin pierwotnie sprzeciwiał się wyborowi Grecji na gospodarza pierwszych nowożytnych igrzysk w 1896 roku. Obawiał się, że osłabione państwo greckie może nie poradzić sobie z logistyką i organizacją tak wielkiego przedsięwzięcia. Ostatecznie jednak jego wizja zwyciężyła, a igrzyska w Atenach stały się symbolicznym powrotem do antycznych korzeni ruchu olimpijskiego.

Ciekawostki z życia Pierre’a de Coubertin

Działalność wydawnicza i organizacyjna

Pierre de Coubertin był aktywny nie tylko na arenie międzynarodowej, ale także na gruncie francuskim. W 1889 roku założył „La Revue Athletique”, pierwsze francuskie czasopismo poświęcone wyłącznie lekkoatletyce, co świadczy o jego zaangażowaniu w promowanie sportu na różnych poziomach. Ponadto, założył krajowe stowarzyszenie koordynujące lekkoatletykę we Francji – Union des Sociétés Françaises de Sports Athlétiques (USFSA), przyczyniając się do rozwoju sportu w swoim kraju.

„Podstęp dyplomatyczny” i wizja przyszłości

Aby zyskać szersze poparcie dla swojej idei wskrzeszenia igrzysk, Pierre de Coubertin zastosował pewien „podstęp dyplomatyczny”. Początkowo promował kongres w 1894 roku jako spotkanie dotyczące „amatorstwa w sporcie”, ukrywając przed niektórymi uczestnikami pełny zakres planu wskrzeszenia międzynarodowych igrzysk olimpijskich. Ta strategia okazała się skuteczna, pozwalając mu na zgromadzenie kluczowych osób i powołanie MKOL. Jego wizja opierała się na przekonaniu, że sport, a w szczególności igrzyska, mogą być narzędziem budowania pokoju i porozumienia między narodami, promując jednocześnie wszechstronny rozwój człowieka w duchu etyki w sporcie.

Pierre de Coubertin był wizjonerem, który dzięki swojej pasji, uporowi i unikalnej wizji wskrzesił ideę igrzysk olimpijskich, wierząc w ich moc budowania lepszego świata. Jego dziedzictwo, symbolizujące ducha sportowej rywalizacji i międzynarodowego porozumienia, pozostaje żywym przypomnieniem o tym, jakważna jest walka i dobra postawa w życiu. Stworzony przez niego ruch olimpijski do dziś jednoczy ludzi na całym świecie.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_de_Coubertin